انسانها اشتباهِ خلقتند

 

دلـبـرکــــــــــــم؛ چیزی بگو به من که از گریه پرم

به من که بی صـدای تو، از شب، شکست می‌خورم

چـیـــزی بـگـو که آیـنـــه خستـــه نشـــه از بی کسی

غـــــــزل بـشـن گـلایـه‌هـا؛ نـه هـق‌هـــق دلـواپـسـی

نـذار که از سکـوت تـو پـرپــر بـشــن تـرانـه‌هــــــا

دوبــــــاره مـن بمـونـــم و خـاکـسـتــر پـروانــه‌هـــا

چـیـــزی بگـو امـّا نگـو از مــرگ یــاد و خــــاطره

کـابــوس رفـتـنـت بگـو از لحـظـه‌هــــــای مـن بـره

چـیــزی بگـو امـّا نگـو قـصـهء مـا به ســر رسـیــد

نگـو که خورشـیـدک مـن چـادر شب به ســر کشید

دقـیـقـه‌ها غــزل میگـن وقتی سکوت رو می‌شکـنی

قـنــاری‌ها عاشــــق میشـن وقـتی تو حـرف میـزنی

دلـبـرکـم؛ چـیـزی بگـو به مـن که خـــامـوش تــوام

به من که هـمـبـسـتــــر تـو؛ امـّا فــــــرامـوش تـوام

چـیـــزی بگـو امـّا نگـو از مــرگ یــاد و خـــاطره

کـابــوس رفـتـنـت بگـو از لحـظـه‌هــــــای مـن بـره

چـیــزی بگـو امـّا نگـو قـصـهء مـا به ســر رسـیــد