دلتنگی های آدمی را باد به ترانه ای می خواند
رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده میگیرد
و هر دانه برفی به اشکی نریخته می ماند
سکوت سرشار ازسخنان نا گفته است
از حرکات نا کرده
اعتراف به عشقهای نهان
... و شگفتی های بر زبان نیامده
در این سکوت حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو و من