پرستوی قشنگ من

دلم گرفته از سفرت

تو خلوت جاده دلم

گریه می کرد پشت سرت

نگاه نکردی پشت سر

چه بی خبر رفتی سفر

نگفتی روزگار من با چه عذابی میشه سر

من. خیزان و افتاده

با این دل ساده

نفرین به سفر

نفرین بر این جاده