چون بوم بر خرابه دنیا نشسته ایم


اهل زمانه را به تماشا نشسته ایم


بر این سرای ماتم و در این دیار رنج


بیخود امید بسته و بیجا نشسته ایم


ما را غم خزان و نشاط بهار نیست


آسوده همچو خار به صحرا نشسته ایم


گر دست ما ز دامن مقصد کوته است


از پا فتاده ایم نه از پا نشسته ایم


تا هیچ منتظر نگذاریم مرگ را


ما رخت خویش بسته مهیا نشسته ایم


یکدم ز موج حادثه ایمن نبوده ایم


چون ساحلیم و بر لب دریا نشسته ایم


از عمر جز ملال ندیدم و همچنان


چشم امید بسته به فردا نشسته ایم


آتش به جان و خنده به لب در بساط دهر


چون شمع نیم مرده چه زیبا نشسته ایم


ای گل بر این نوای غم انگیز ما ببخش


کز عالمی بریده و تنها نشسته ایم


تا همچو ماهتاب بیایی به بام قصر


مانند سایه در دل شب ها نشسته ایم


تا با هزار ناز کنی یک نظر به ما


ما یکدل و هزار تمنا نشسته ایم


چون مرغ پر شکسته فریدون به کنج غم


سر زیر پر کشیده و شکیبا نشسته ایم