بیا محــــــــــزون 

بیا محــــــــزون ، توان و زور من آ
به دیدار تن ناجور من آ
بیا محــزون ، بیا مردم خدا را
عیادت نامدی بر گور من آ

بیا محــــزون ، بیا نازم تویی تو
شب غم قصه پردازم تویی تو
بیا کز قصه گفتن من نمانم
که واژه واژه آوازم تویی تو

بیا محــــــــزون بیا جان بر لبم من


به ذکر یا الهـــی ، یا ربم من
چو می آیی مگو زارم ، چرا زار ؟
خراب ناله های دیشبم من

بیا محــــزون که دردم سینه سوزد
نگاهم صورت آیینه سوزد
بپوشم من بسوزم ور نپوشم
سرا پا عاشق دیرینه سوزد

بیا محــــــــزون خرابم من خرابـم


سر شب تا سحر در التهـــابـم
خمـار چشــم مستــت گل مکی شد
شرابم ده ، شرابم ده ، شرابــــــم

بیا محـــزون ، بیا جانـــم فدایــــت
بیا جانا که دل شد مبــتلایـــت
بیا تا قطره قطره قطره ریــزم
سرشک ژاله ژاله پیش پایت

 

بیا محــــــــزون به دردم گوش بگذار


خراب آ ، مست آ ، می نوش ، بگذار
ببین دردی که از چشمم برون شد
به دل بشنو ، به لب خاموش ، بگذار بیا محــــزون ، بیا ای نازنینم
بیا تا آن رخ ماهت ببینم
نگه کن بر نگاهُ گل مکی جان
که از چشمت غم صد ساله چینم