نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم


درین سراب فنا چشمهُ حیات منم
 

وگر به خشم روی صد هزار سال ز من


به عاقبت به من آیی که منتهات منم


نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی


که نقش بند سرا پردهُ رضات منم


نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی


مرو به خشک که دریای با صفات منم


نگفتمت که چو مرغان به سوی دام مرو


بیا که قوت پروازِ پر و پات منم


نگفتمت که ترا ره زنند و سرد کنند


که آتش و تپش و گرمی هوات منم


نگفتمت که صفت های زشت در تو نهــــند


که گم کنی که سر چشمهُ صفات منم


نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهــت


نظام گیرد ، خلاق بی جهــات منم


اگر چراغ دلی دان که راهُ خانه کجاست


وگر خدا صفتی ، دان که کد خدات منم