برو ای ترک که ترک تو ســــــــــــتمگر کردم

حیف از آن عمر که در پـای تو من سر کردم


عهـــد و پیـــــــــــمان تو با ما و وفا با دگران


ساده دل من که قسم های تـــــــــو باور کردم


بعد ازین گوش فــــــــــــــلک نشنود آواز کسی


که من آن گوش ز فریــــــاد و فغان کر کردم


به خدا کافر اگر بود به رحـــــــــــــم آمده بود


زان همه ناله که من پیش تـــــــــو کافر کردم


ای بسا شب به امیدی که زنی حـــــــلقه به در


دیده را حـــــــــلقه صفت دوخته بر در کردم


در غــــــــــمت داغ پدر دیدم و چون در یتیم


اشک ریزان هوس دامــــــــــــــن مادر کردم


در و دیوار به حال دل مـــــــن زار گریست


هر کجا نــــــــــــــالهُ ناکامی خود سر کردم


شهریارا_ به جفــــــــــا کرد چو خاکم پامال


آن که من خــاک رهش را به سر افسر کردم