بادم زدن در هوای گذشته و نگرانی فرداهای نیامده ـ

زندگی را مگذار که از لا بلای انگشتانت فرو لغزد و آسان هدر شود ،

هر روز را همان روز زندگی کن

و بدینسان است که تمامی عمر را به کمال زیسته ای

و هرگز امید را از کف مده آنگاه که چیز دیگری برای دادن ، در کف داری

اخه یکی نیست بکه تو که لالایی بلدی بس جرا بیداری؟